Żylaki są chorobowo zmienionymi żyłami, w których krew zalega lub płynie w niewłaściwym kierunku. Innymi słowy, jest to krew, która zalega w chorobowym obszarze krązenia. Podstawową funkcją żył jest odprowadzanie krwi do serca. Większe żyły posiadają zastawki, które kierują prąd krwi we właściwą stronę i zapobiegają jej cofaniu się. W sytuacji, gdy jedna lub kilka zastawek ulega uszkodzeniu, krew gromadzi się w żyle pod zwiększonym ciśnieniem, doprowadzając do jej nadmiernego poszerzenia, wydłużenia i poskręcania. Zastój krwi powoduje, ból, uczucie zmęczenia nóg, obrzęki. Czasem pojawia sie uczucie pieczenia, swędzenia, bolesnych kurczów mięśni i ciężkości nóg. Żylaki są schorzeniem naczyniowym wymagającym leczenia ze wskazań medycznych.

„Pajaczki żylne” mogą być związane z grą hormonalną organizmu oraz z ciążą i menstruacją. Współistniejące często żyły siatkowate, położone głębiej pod skórą, często powodują dyskomfort. Żyły siatkowate są też nazywane „feeder veins” czy inaczej żyłami zasilającymi. Wiele kobiet ma kombinację obu zmian, tj żylaki i pajączki żylne. Często kobiety takie szukają pomocy specjalisty nie ze względów kosmetycznych, ale z powodu bólów i obrzęku nóg. Pojawienie się pajączków skórnych jest często pierwszym objawem rozpoczynającej się niewydolności żylnej kończyn dolnych.

U kobiet  częściej niż u mężczyzn występują żylaki, głównie z powodu dodatkowych czynników ryzyka, takich jak, okres ciąży oraz wahania poziomu estrogenów. Kobiety mają szczególną predyspozycję do tworzenia się żył siatkowatych, często pokrywających skórę całych nóg nadając jej „marmurkowaty” charakter. W wiekszości przypadków niewinnie wyglądające zmiany, często dają najbardziej nasilone objawy subiektywne. Są one przyczyną tzw. „Zespołu niespokojnych nóg” u kobiet. Leczenie za pomocą prawidłowej skleroterapii daje ustąpienie objawów w większości przypadków.

U mężczyzn, patofizjologia jest podobna, ale zamiast żył siatkowatych w większości przypadków mamy do czynienia z niewydolnością krótkich bocznic żylnych i głownych pni żył powierzchownych.. U mężczyzn leczenie tych zmian jest nieco inne niż u kobiet.

W wiekszości szpitali zalecony zostanie zabieg chirurgiczny, który polega na usunięciu niewydolnych pni żylnych i żylaków na sali operacyjnej. Istnieje możliwość ambulatoryjnego leczenia żylaków za pomocą metod nieoperacyjnych. Kluczem jest odpowiednio opracowany protokół postępowania i użycie zaawansowanych technik diagnostyki i skleroterapii.

Usunięcie niewydolnej żyły często nie jest procedurą jednorazową, ponieważ nowe żylaki mogą się pojawić w wielu nowych miejscach po operacji. Ponowny zabieg operacyjny nie jest akceptownay przez wielu pacjentów.

Laser jest  narzędziem stosowanym we flebologii w niektórych, wybranych przypadkach ale nie nadaje sie do leczenia żył siatkowatych. Nie tylko uszkadza on skórę wytwarzając intensywne ciepło, ale także sprawia niemało bólu pacjentowi. Laser lepiej nadaje się do usuwania „statycznych” celów jak zmiany skórne, ale jest praktycznie bezużyteczny użyty do korygowania nieprawidłowego przepływu krwi w żyłach siatkowatych. Ponadto musi być on ciągle kalibrowany dla żył o różnych rozmiarach. W praktyce nadaje sie do leczenia najmniejszych zmian żylnych oraz małych teleangiektazji jako ostateczne uzupełnienie skleroterapii. W tej sytuacji skleroterapia pozostaje w obecnej chwili najlepszą metodą leczenia. Lasery o odpowiedniej długości fali mogą być również użyte do usuwania niewydolnych pni dużych żył powierzchownych jak żyła odpiszczelowa czy odstrzałkowa. Warunkiem dobrego efektu funkcjonalnego i kosmetycznego jest prawidłowo wykonane znieczulenie oraz ochrona skóry przed jej poparzeniem.

Jest to metoda polegająca na podaniu do światła niewydolnej żyły chemicznego środka powodującego kontrolowany stan zapalny ściany żylnej, w rezultacie powodując jej obkurczenie się, ustanie w niej przepływu krwi i ostateczne zamknięcie. Nie jest to tylko „zrobienie zastrzyku” w niewydolną żyłę jak sadzi wiekszość lekarzy. Ważne jest także odpowiednie stężenie, objętość, długość działania na ścianę naczynia i postępowanie po zabiegu. Wszystkie te czynniki determinują sukces lub niepowodzenie całej procedury.

Substancja chemiczna jaką jest sklerozant działa poprzez wywoływanie stanu zapalnego w ścianie naczynia. Białka zawarte w ścianie naczyń żylnych oraz białka zawarte we krwi powodują zwiazanie i unieczynnienie podawanego środka. Taka  deaktywacja zachodzi już w miejscu podania środka , tak samo jego siła działania maleje wraz z odległością od miejsca wkłucia. Dalsze naczynia w organizmie nie są niszczone przez środek chemiczny, który dodatkowo jest dezaktywowany przez szybkie rozcieńczenie w krążącej krwi. Jednak żyły w które podajemy srodek, zostają wyłączone z krązenia. To daje dodtakową pewność bezpieczeństwa tej techniki.

Jak w każdej medycznej procedurze, tak samo i w tej możliwe są powikłania. Rzadko zdarzają się reakcje alergiczne na podany środek. W wiekszości przypadków dotyczą leczenia większych żylaków, gdzie podaje się większą ilość bardziej stężonego środka sklerotyzującego.

W przypadku małych żył takich jak żyły siatkowate może sie zdarzyć uszkodzenie skóry w wyniku pęknięcia naczynia przy podawaniu środka lub nadwrażliwości na preparat lub w przypadku gęstej sieci bardzo kruchych naczyń żylnych. W takich wypadkach zdarzają sie odczyny zapalne i swędzenie lub pieczenie w miejscu podania, przebarwienia skóry (zwykle ustępujące po kilku miesiącach). Niezwykle rzadko zdarzają sie przypadki martwicy skóry po obliteracji która goi się z pozostawieniem blizny. W każdym przypadku niezbędna jest indywidualna ocena ryzyka dla pacjenta. U pacjentów z wysokim ryzykiem powikłań można przeprowadzić test w mało widocznym miejscu przed podjęciem właściwego leczenia. Obrzęk skóry w miejscu podania środka, niewielkie bąble, zaczerwienienie skóry wokół oraz ból w kilka godzin lub dni po obliteracji jak również niewielkie zwyżki ciepłoty ciała należą do obrazu leczenia i mogą być skutecznie niwelowane poprzez zastosowanie zimnego okładu, leku p-bólowego oraz ucisku zewnętrznego – stopniowanej kompresji.

W rzeczywistości żylaki przeszkadzają w prawidłowym krążeniu krwi. Ponieważ krew w nich płynie w przeciwnym kierunku niż w prawidłowych żyłach (zjawisko zwane refluksem), zamknięcie tych naczyń poprawia funkcję pozostałych naczyń i przywraca fizjologiczne krążenie krwi. Elininuje sie z krążenia tylko żyły niewydolne hemodynamicznie. Staramy się także zachować zdrowe żyły do możliwego wykorzystania jako by-pass lub przeszczep naczyniowy. Kontrola USG pozwala na precyzyjne leczenie tylko niewydolnych naczyń

W przypadku przewlekłych problemów z żyłami, Twoje szanse na nawrót choroby są uzależnione od kilku czynników : przestrzeganie protokołu leczenia,  właściwa wtórna profilaktyka przeciwżylakowa, sposó życia, stosowanie diety  bogatobłonnikowej, unikanie nadwagi oraz ograniczenie stosowania leków hormonalych tylko do niezbędnych wskazań. Wielu pacjentów nie stosuje sie do zaleceń lub przerywa leczenie zbyt wcześnie, co jest głównym źrodłem nawrotów i niepowodzeń.

Odpowiedź zależy od obecnego stanu układu żylnego pacjenta. Jesli stwierdza sie niewielkie zmiany, można odłożyć laczenie do czasu po urodzeniu dziecka jednak stosując odpowiednią profilaktykę. Jesli jednak  pacjent ma niewydolne główne pnie żylne i/lub liczne żyły siatkowate, lepszym wyjściem jest niezwłoczne rozpoczęcie leczenia, w celu niedopuszczenia do poważnych powikłań..

To zależy od stanu Twojego układu żylnego. Podczas pierwszej wizyty u każdego pacjenta oceniana jest wydolność układu żylnego za pomocą szczegółowego badania USG. Następnie ustalany jest indywidualny schemat leczenia i profilaktyki dla uzyskania optymalnych efektów. Zwykle zaczynamy od leczenia kończyny powodującej główne dolegliwości następnie leczymy drugą kończynę jesli pacjent jest zadowolony z efektów naszego postępowania.

Można zamykać również takie naczynia, głównie ze względów kosmetycznych, głównie w rejonach rąk i twarzy (np naczynka okolicy oczodołu tworzących często brzydkie cienie pod oczami). Najczęściej w obrępie twarzy zamyka się naczynia zasilające widoczne pod skórą w okolicy czołowo-skroniowej – zamknięcie powoduje zredukowanie albo zlikwidowanie cieni pod oczami.

Nie. Leczenie jest ambulatoryjne. Po każdej sesji zabiegowej pacjent po krótkim czasie może wrócić do normalnej aktywności.

Skleroterapia nie jest obecnie metodą leczenia nauczaną w szkołach medycznych. Nie jest też ujeta w żadnym z programów specjalizacyjnych z chirurgii czy dermatologii. Pomimo to, są lekarze, którzy nieustannie szkolą się i poszerzają swoją wiedze w zakresie tej nowej metody leczenia. Wiekszość lekarzy używa tej metody do zamykania małych żył siatkowatych oraz pajączków naczyniowych. Prawdziwi specjaliści potrafią za pomocą tej metody skutecznie zamykać duże żyły powierzchowne, które normalnie są kwalifikowane do leczenia operacyjnego. Znajomość problemów żylnych, wsparta odpowiednim doświadczeniem i praktyką powinna być głównym kryterium wyboru właściwego specjalisty.

Wszyscy nasi lekarze przechodzą dwustopniowe szkolenie z zakresu leczenia drobnych zmian żylnych oraz w drugim etapie zamykania większych naczyń pod kontrolą ultrasonografii. Są również uczeni właściwej oceny stanu hemodynamicznego układu żylnego, oraz właściwego postępowania profilaktycznego aby minimalizować ilość nawrotów i powikłań.

Podczas pierwszej wizyty, każdemu pacjentowi zakładana jest indywidualna karta pacjenta. Lekarz ze specjalizacją z flebologii zbada Cie i odpowie na wszystkie pytania. Krążenie żylne zostanie ocenione za pomocą nieinwazyjnego badania USG-doppler, i zostanie zaproponowane indywidualne leczenie. W przypadku znacznych zmian może być to wstępnie zabieg operacyjny, który zalecamy pacjentom w celu skrócenia czasu leczenia i przyspieszenia jego efektów. Końcowy efekt terapeutyczny osiaga sie za pomocą odpowiedniego planu terapii.

Jesli flebolog uzna to za właściwe, może zlecić badania dodatkowe takie jak badanie przepływów tętniczych, dodatkowe badania radiologiczne, arteriografię lub usg jamy brzusznej.